Top 5 πιο γραφικά χωριά στην Ευρώπη

Τι είναι η πατρίδα μας; Προσοχή – ερώτηση παγίδα: Δεν ψάχνουμε τον επόμενο στίχο και ΔΕΝ αναφερόμαστε στην Ελλάδα. Αναφερόμαστε στην ευρύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη (το ηχητικό της Γιουροβίζιον παρακαλώ από πίσω να παιανίζει). Η Ευρώπη είναι τίγκα στην πρωτεύουσα (περιέργως έχει τόσες πρωτεύουσες όσα και κράτη) και στη μεγαλούπολη. Οπότε κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η πατρίδα μας είναι οι μεγάλες μητροπόλεις τύπου Λονδίνο (προ Brexit), Παρίσι, Ρώμη, Μαδρίτη και τα τοιαύτα. Αλλά η Ευρώπη είναι και τίγκα στα μικρά και απίστευτα γραφικά χωριουδάκια, αυτά που μοιάζουν σαν παραμυθένια και κάνουν τις καρδιές και του πιο μάτσο Τσακ Νόρρις τύπου να σκιρτάνε… Έχει τέτοια μπόλικα. Θα πείτε, έχουμε κι εμείς στην Ελλάδα. Και ναι και όχι. Έχουμε πολύ γραφικά μέρη και κάποια -πολύ λίγα- γραφικά χωριά, τα οποία έχουν μείνει έτσι με κόπους και με βάσανα, αλλά κατά τ’ άλλα, τα ελληνικά χωριά δεν είναι ιδιαιτέρως γραφικά. Θα αντιτάξετε ότι τα νησιά μας είναι σπαρμένα με εξαιρετικά χωριουδάκια αυτού του στυλ, άσπρα σπιτάκια, μπλε παραθυράκα, γιαγιούμπες που καθαρίζουν φασολάκια μέσα στη ντάλα με τα μαύρα, ναι, όντως, έχουμε τέτοια. ΌΜΩΣ, (α) τα ελληνικά χωριά τα ξέρετε ήδη, μάλλον έχετε πάει κιόλας, αν όχι, θα κάνουμε σχετική λίστα άλλη φορά και όχι ΔΕΝ θα έχει την Αράχωβα και (β) πρέπει να δουλέψουμε λίγο πάνω στο θέμα του εξευρωπαϊσμού μας τώρα που ο Πετράν ασχολείται με άλλα θέματα και δεν προκάμει. Οπότε, γουιδάουτ φέρδερ αντού, ντρρρρρρρρ, τα Τοπ 5 πιο γραφικά χωριά της Ευρώπης!

Εκεί κάπου πάνω από το κουντουπιέ (ναι, ναι… coup de pied, ξέρουμε κι εμείς ισπανικά) της μπότας της Ιταλίας είναι το Ποζιτάνο, μέρος της Costiera Amalfitana. Ένα πολύχρωμο χωριό σκαρφαλωμένο σ’ ένα βράχο, μία παραλία, περασμένες δεκαετίες κατά τις οποίες το διεθνές τζετ σετ την είχε δει ιχ μπιν άιν Ποζιτάνερ και ένας αέρας κοσμοπολίτικος, αλλά όχι erzatz, δις ιζ δε ρήαλ θίνγκ μπέημπυ… Αν είστε της εκκλησίας (και ποιος δεν είναι άλλωστε), το Ποζιτάνο έχει και μία εξαιρετική τέτοια με μία εικόνα του 13ου αιώνα που δείχνει την Παναγία μαύρη κι αν δε μας πιστεύετε, να πάτε να δείτε ιδίοις όμμασι άπιστοι Θωμάδες. Λεμονιές παντού και αν είστε φαν του λιμοντσέλο, είστε στο σωστό μέρος. Το Ποζιτάνο έχει περάσει πολλά, πάνω και κάτω και κάποιοι έλεγαν ότι οι καλύτερες μέρες του ήταν εκεί κάπου στον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά μετά το 1950 ένας ένας όλοι οι γκράντε μπον βιβέρ, καλλιτέχνες και μαϊντανοί, τύπου John Steinbeck, Mick Jagger, Franco Zeffirelli και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις το ματαπαλιανακάλυψαν και τώρα το Ποζιτάνο ζει από τον τουρισμό και όχι από το ψάρεμα. Η γραφικότητα του ανάγεται σε περασμένες δεκαετίες και όχι αιώνες λοιπόν, αλλά αν ψάχνετε λιμανάκι για να δέσετε για λίγες μέρες το Riva σας, μόλις το βρήκατε.

Αυστρία ρε φίλε… Για κάποιους (ναι, και για μας) ίσως η ομορφότερη φύση στην Ευρώπη, τόσο ήρεμη και τόσο γλυκιά… Εντάξει, αν προτιμάτε θάλασσα, μάλλον δεν θα σας καλύψει, αλλά ξυδάκι δώστε της μία ευκαιρία, κρίμας είναι (προσοχή στο liaison). To Χάλστατ είναι ένα χωριό κόσμημα, πάνω σε μία λίμνη μέσα στις Άλπεις, τι να λέμε τώρα… Είναι τόσο όμορφο, που κάποιοι πονηρίδηδες το αντέγραψαν και το έφτιαξαν ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΔΙΟ στη χώρα τους, να μα την Παναγία (αυτή την από πάνω, να μη σώσω) και αν κάνατε μαντεψιά ότι είναι οι Κινέζοι, είστε γατόπαρδοι τουλάχιστον. Οπότε αν ενάμιση δις Κινέζοι λένε Χάλστατ και κολλάει ο στόμας τους, κάτι δεν θα ξέρουν παραπάνω; Και το ωραίο είναι ότι δεν σταμάταει στη φυσική ομορφιά και τη γραφικότητα του τοπίου και του χωριού. Το μέρος είναι ένα από τα παλαιότερα (προϊστορικά) αλατορυχεία στον κόσμο και η τοπική κοινότητα της εποχής εκείνης ήταν οι λεγόμενοι Πρωτοκέλτες, οι οποίοι προφανώς πήγαν εκεί διότι ήθελαν το φαγητό τους ιδιαιτέρως αλατισμένο και η εισαγωγή αλατιού είχε μάλλον πολλές διατυπώσεις. Ο χρόνος σταματάει στο Χάλστατ, οι βόλτες είναι σαν σε σλόμο (slow motion ρε κινηματογραφικά απαίδευτοι, τζήζας…) και είτε το πετύχεις με χιόνι είτε χωρίς (εκεί για 3 ωρίτσες τον Αύγουστο) είναι χάρμα ιδέσθαι. Ορίστε να πάτε για Πρωτομαγιά, προλαβαίνετε, εκτός κι αν σχεδιάζετε να απεργήσετε, λέμε τώρα.

3. Cesky Krumlov, Τσεχία

Κάπου εκεί στα μισά του 13ου αιώνα, κάτι μπαρμπάδες βρήκαν μία ωραία στροφή του ποταμού Βλτάβα, κι έχτισαν το κάστρο τους, διότι τέτοιοι κιμπάρηδες ήταν. Η περιοχή βρίσκεται στη σημερινή Τσεχία και όλος ο οικισμός είναι χτισμένος μέσα σ’ ένα “πέταλο” της κοίτης του ποταμού, ολ δε μάνυ. Το κάστρο και η παλιά πόλη είναι από την άλλη μεριά, τύπου Άνω Σέκλανα – Κάτω Σέκλανα. Τώρα βέβαια όταν λέμε παλιά και νέα, όλα είναι σχετικά, καθώς υπάρχουν κτίσματα από τον 14ο αιώνα μέχρι τον 17ο. Φαντάζομαι ότι αυτοί του 14 κοιτάνε τους άλλους του 17 ως παρείσακτους, νεοφερμένους μετανάστες που, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι σαν και τα μας. Τέλος πάντων, εδώ μιλάμε πάλι για μία περιοχή μεγάλης φυσικής ομορφιάς μ’ ένα χωριό το οποίο, όπως είπαμε, είναι σαν να βλέπεις την ιστορία της αρχιτεκτονικής κάποιων περασμένων αιώνων, με γοτθικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ στοιχεία να αναμιγνύονται παντού. Και σα να μην έφτανε αυτό, στην Τσεχία έχει και μερικές από τις καλύτερες μπύρες του κόσμου. Για τις Τσέχες δεν θα μιλήσουμε, διότι (α) δεν είμαστε τίποτα σεξιστικά γουρούνια και (β) τι το κάναμε εδώ, Αμέρικαν μπαρ;

Πιο χαμηλά Λόλα και πιο παλιά ακόμα είναι το Μπλεντ. Στη Σλοβενία και με τις πρώτες αναφορές από το 1004! Το χωριό είναι πάνω στην ομώνυμη λίμνη, γύρω γύρω βουνά, παγετώνες, καταρράκτες, κάστρα μεσαιωνικά, ένα νησάκι στη μέση της λίμνης με ένα κάστρο/εκκλησία/κατιτίς τέλος πάντων, αθλητικές δραστηριότητες, συνεδριακοί χώροι… Μήπως θέλετε και κανέναν να σας κάνει αέρα, έλεος κιόλας δηλαδή… Το Μπλεντ έχει εξελιχθεί τουριστικά και μαζεύει πλέον κόσμο από παντού, αλλά αυτό δεν αφαιρεί από την ομορφιά του, ούτε βέβαια αναιρεί τη γραφικότητά του. Αυτή τη γραφικότητα την είδαν οι φίλοι μας οι Γιούγκοι (τότε έτσι τους έλεγαν, μετά έγινε το συμπούρμπουλο) και μετά το 1918 που πέρασε από την Αυστρο-Ουγγαρία στην Γιουγκοσλαβία, η δυναστεία των Καρατζόρτζεβιτς αλλά και ο Τίτο αργότερα είχαν εξοχικές κατοικίες (τα λες και παλάτια αν θες πάλι) στο Μπλεντ. Αμ πώς για;

Βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Να το ξαναπούμε: το Ρέινε βρίσκεται στη Νορβηγία, ΒΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΚΤΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ. Γι’ αυτούς που δε σκάμπαζαν από Γεωγραφία, να το κάνουμε λιανά: πάρτε χοντρά ρούχα μαζί σας και μην πιστεύετε τίποτα τοπικούς Λοκομόντο. Το Ρέινε είναι αυτό που λέμε τεχνικά / επιστημονικά στου διαόλου τη μανίτσκαγια, αλλά (οτ)ΑΝ φθάσετε εκεί θα αποζημιωθείτε πλήρως. Οι ίδιοι οι Νορβηγοί που κάτι ξέρουν (α) από όμορφη φύση και (β) από Νορβηγία, το ψήφισαν παλαιότερα ως το ομορφότερο χωριό της χώρας. Το σκηνικό είναι γνωστό: νερά, βουνά, χιόνια, όμορφα σπιτάκια με χρώματα, καθαρός ουρανός και ΚΡΥΟ ρε φίλε, το αναφέραμε μήπως παραπάνω; Από το 1743, το Ρείνε αποτελεί, παρά το γεγονός ότι είναι στου διαόλου το κέρατο κι ακόμη παραπέρα σχετικά απομονωμένο, εμπορικό κέντρο, μπιλιίβ ιτ ορ νοτ! Ο τουρισμός ήρθε βέβαια και εδώ και όχι μόνο αυτό, αλλά η Coca Cola το επέλεξε για το λανσάρισμα ενός  νέου προϊόντος (κάποιος το ‘χε τάμα να πάει Βόρεια, δεν εξηγείται αλλιώς). Το μέρος αυτό είναι το απόλυτο ησυχαστήριο και πώς να μην είναι άλλωστε; Αν ψαρεύετε κι έχετε μαζί σας τα κατάλληλα ρούχα, παίζει να πρέπει να βγάλετε εισιτήριο one way…

2018-04-27T10:17:12+00:00

Leave A Comment