Top 5 κινηματογραφικοί προορισμοί για το καλοκαίρι

Καλοκαίρι. Σινεμά. Ταξίδια. Αγαπάμε και τα τρία. Είπαμε να τα βάλουμε στο μπλέντερ να δούμε τι θα βγει και, ω του θαύματος, βγήκε λίστα με τις 5 καλύτερες ταινίες με θέμα το καλοκαίρι. Ειδωμένη από άλλη γωνία, η λίστα μας είναι για προορισμούς καλοκαιρινούς που κάποιοι τους έκαναν ταινία. Όπως κι αν θέλετε να τη δείτε, τα τρία βασικά συστατικά παραμένουν το καλοκαίρι, το σινεμά και οι ταξιδιωτικοί προορισμοί. Εκεί, μέσα στο μπλέντερ, δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που έδωσε πιο έντονο χρώμα ή πιο πλούσια γεύση στο κοκτέηλ, αλλά who cares κιόλας. Δυσκολευτήκαμε να επιλέξουμε, μια το πιάναμε από τις ταινίες, μια από τους προορισμούς, μια από το καλοκαίρι, κόψαμε, ράψαμε, έπεσε πολύ μπλάνκο (ξέρουν οι πρώην φαντάροι) αλλά τελικώς είμαστε εδώ και σας την καταθέτουμε γνωρίζοντας ότι όταν τη διαβάσετε θα σας έρθουν ιδέες για καμιά 15αριά ακόμα λίστες. Δε μας χαλάει καθόλου και είμαστε πάντα ανοιχτοί σε προτάσεις;)

Εσείς νομίζατε ότι θα ξεκινούσαμε με τίποτα Αιγαίο, ή κανέναν εξωτικό προορισμό τύπου Φίτζι, Μπαχάμες, Χαλκιδική (όχι που δεν θα το ‘λεγα), αλλά όχι. Ξεκινάμε εναλλακτικά με Σουηδία. Καλοκαίρι στη Σουηδία; Προφανώς. Διότι ο χειμώνας εκεί είναι αντρικό σπορ και δεν το συνιστούμε αν δεν έχετε τον κατάλληλο εξοπλισμό. Οπότε ναι, Σουηδία μέσα από τα μάτια του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που, όσο και να πεις, κάτι σκάμπαζε. Το Καλοκαίρι με τη Μόνικα είναι μία ιστορία puppy love μεταξύ του 19χρονου Χάρρυ και της 17χρονης Μόνικα. Αγαπιούνται παράφορα και αποφασίζουν να πάνε να ζήσουν μαζί σ’ ένα έρημο νησάκι στη σουηδική ύπαιθρο. Το σκηνικό είναι ειδυλλιακό και είναι προφανώς επιλεγμένο από τον Μπέργκμαν για να αναδείξει περισσότερο τα αντικειμενικά προβλήματα που ανακύπτουν σε λίγο, παρά τις συνθήκες και την αγάπη. Εμείς πάντως αγαπήσαμε Σουηδία και λέμε να κάνουμε καμιά βόλτα βόρεια όσο εσείς θα ψήνεστε στους 45 βαθμούς, στριμωγμένοι με χιλιάδες άλλους. Χα!

2. The Big Blue (1988)

Κι αφού τελειώσαμε με τους βόρειους, ας γυρίζουμε στα πάτρια και στον απόλυτο καλοκαιρινό προορισμό: το Αιγαίο. Κυκλάδες ρε φίλε… Η Αμοργός είναι μία κουκλίτσα. Ποιητικά την έχει παραλάβει ο Ελύτης και της έχει αλλάξει τον αδόξαστο. Κινηματογραφικά όμως η μεγάλη της ώρα ήρθε το 1988 με το Απέραντο Γαλάζιο. Ακόμη κι αυτοί που δεν είχαν έρθει ως τότε στην Ελλάδα για να δούνε τις Κυκλάδες, έκαναν τάμα μετά την ταινία να έρθουν άμεσα. Η ταινία είναι, πέραν όλων των άλλων, ένας ύμνος στο γαλάζιο της θάλασσας και το λευκό των Κυκλάδων. Αποπνέει καλοκαίρι και Ελλάδα αβίαστα, ακόμα κι αν την βλέπεις στη Λαπωνία. 4 τα χαράματα στις 17 Ιανουαρίου. Ναι, είναι τόσο καλή και επειδή είναι παλιά για κάποιους εξ ημών υμών, σας προτρέπουμε να τη δείτε τώρα, όσο προλαβαίνετε για να κλείσετε κατευθείαν για Αμοργό. Α, μη σας πιάσει καμιά τρέλα και καταδυθείτε χωρίς εξοπλισμό, δεν είμαστε όλοι Ζακ Μαγιόλ.

Για πολύ κόσμο, το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με το σερφ. Για άλλους πάλι (ημών συμπεριλαμβανομένων) με την Καλιφόρνια. Οπότε δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα το εμβληματικό φιλμ του Bruce Brown, το οποίο συνδυάζει all of the above ένα πράμα, μαζί με πολλά άλλα. Ο Καλιφορνέζος Bruce Brown ακολούθησε 2 σέρφερ που έψαχναν για το τέλειο κύμα σε όλο τον κόσμο και προφανώς η σταυροφορία τους αυτή τους πήγε σε μέρη που το καλοκαίρι είναι θρησκεία. Χαβάη, Νότιος Αφρική, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ταϊτή… Εδώ δε μιλάμε για έναν προορισμό, μιλάμε για overload καλοκαιριού σε μία ταινία που, αν και ντοκυμαντέρ, έγινε classic για να μην πούμε cult. Η φωτογραφία είναι καθηλωτική, κύματα και κίνηση που σε βάζουν στο mood να σηκωθείς και να το ψάξεις κι εσύ το ρημάδι υπό τους ήχους των Beach Boys. Ο δε τίτλος, απλώς όνειρο.

4. Summertime (1955)

Η Βενετία είναι για όλο το χρόνο, δεκτό. Αλλά το υγρό στοιχεία που την διατρέχει όσο καμία άλλη πόλη στον κόσμο, τη συνδέει στο μυαλό μας άρρηκτα με το καλοκαίρι. Ταινίες για τη Βενετία πολλές, παλιές και νέες, όμως επειδή έχουμε ένα κατιτίς για την Katharine Hepburn, επιλέξαμε (εύκολα ομολογουμένως) το Summertime. H τύπισσα είναι μοναχική (λόουνερ που λένε και στο χωριό μου) και κάνει το όνειρό της πραγματικότητα με το ταξίδι στη Βενετία. Μόνη της, είπαμε. Εκεί γνωρίζει τυχαία τον έρωτα στο πρόσωπο του Rossano Brazzi. Το σκηνικό είναι βεβαίως το ενδεδειγμένο, διότι αν δεν ερωτευθείς στη Βενετία, πού θα ερωτευθείς ρε κατακαημένε, αλλά η τύπισσα φοβάται, έχει ακούσει και πολλά για τους Ιταλούς, τι να πεις… Τέσπα, η Βενετία του ’55 (και του σήμερα αν μας ρωτάτε) είναι απλώς μαγική. Αν δεν έχετε πάει, οφείλετε να τη βάλετε στη λίστα με τα Τοπ 5 μέρη που πρέπει να επισκεφθείτε πριν, ξέρετε… το ραδίκι ανάποδα…

Εκεί στη νοτιοδυτική Ιταλία, κάτω από τη Νάπολη είναι το νησάκι Ίσκια. Εκεί βρήκε καταφύγιο ο Dickie Greenleaf μέχρι που τον ξετρύπωσε ο Τom Ripley κι έγιναν τα γνωστά έκτροπα… Ναι, πήγαν Ρώμη και Βενετία, αλλά εμείς επιλέξαμε την ταινία για το νησάκι αυτό που είναι η επιτομή των ’60’s και βέβαια του καλοκαιριού και της ανέμελης διάθεσης (πριν τα έκτροπα που λέγαμε). Η Ιταλία έχει πολλά τέτοια μέρη (Κάπρι, Ποζιτάνο, Τσίνκουε Τέρρε και λοιπά) αλλά η κινηματογραφική μεταφορά εδώ ήταν απλώς πολύ καλή για να την αφήσουμε εκτός. Το έργο ήταν εκπληκτικό και το ίδιο και η ερμηνείες των Matt Damon και Jude Law, αλλά πραγματικά δεν ξέρουμε αν το συνολικό αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο αν το καταφύγιο του Dickie ήταν κάπου έξω από το Αγρίνιο ας πούμε.

2018-06-17T10:56:41+00:00

Leave A Comment