Βρεθήκαμε στα λουτρά του Πόζαρ (ξανά ναι, αγαπάμε αφού!) και αφού κάναμε τις μπανάρες μας και νιώσαμε όλο τον καταρράκτη πάνω στο ταλαιπωρημένο μας κορμί, ήρθε εκείνη η άγια ώρα του φαγητού. Κάναμε τις ψακτικές μας, μη φανταστείτε δηλαδή, ένα google κι ένα trip advisor ανοίξαμε και, ω του θαύματος, πετύχαμε κάτι αξιοπρόσεκτο: μία ταβέρνα σ’ ένα χωριό με το παράξενο όνομα Όρμα (προστακτική; διερωτάται δικαίως ο φιλομαθής πλην αθώος παρατηρητής) με βαθμολογία 4.7 στο google ΑΛΛΑ με περίπου 6000 αξιολογήσεις! Το 4.7 από μόνο του δε λέει κάτι, αλλά εδώ 29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν skip γιατί αυτοί ξέρουν, πόσω μάλλον 6.000 νοματαίοι πεινασμένοι και τελικώς ευχαριστημένοι! Ήταν και κοντά, πεινούσαμε κιόλας (δεν ξέρω αν το ανέφερα) και βρεθήκαμε ξαφνικά σε μία ΜΕΓΑΛΗ ταβέρνα στην πλατεία του χωριού, δίπλα σε άλλες ταβέρνες (τι διάολο, σκεφτήκαμε, όλοι εδώ έρχονται μετά τα λουτρά;) και καθήσαμε. Για αρχή παραγγείλαμε μία μπύρα που έμελλε να συζητάμε καιρό (Strafe Hendrick, εκ Βελγίου ορμώμενη με ούτε λίγο ούτε πολύ 9% αλκοόλ και εκπληκτική, μεστή γεύση…) και ξεκινήσαμε να βλέπουμε το μενού. Ωραίο πράγμα, παραδοσιακό με ένα τουίστ κι εμάς μας αρέσουν τα τουίστ, οπότε εκτός από τη σαλάτα πήραμε ένα μπάτζο με μαρμελάδα ντομάτα (αμαρτία…), πιπεριές τηγανητές (ολ δε μάνυ), μπαμπαλάσκες (κεφτεδάκια μπουκιά και συγχώριο…), ένα κοντοσούβλι (σε ψησταριά είμαστε λέμε!) και τσομπλέκι (κυρία, κυρία έχω άγνωστες λέξεις) με μελιτζάνες κολοκυθάκια και μοσχαρίσιο κρέας… Νόστιμα και χορταστικά, τόσο που ψάχνουμε ευκαιρία να βρεθούμε στην περιοχή;) Τελικά, το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι το γνωστό: τελικά το wisdom of crowds που λέει και ο συγγραφέας δουλεύει.

Share This Story ...